NoclegiAtrakcje turystyczneImprezyGastronomiaLast minuteGaleria zdjęćSpołeczność
Domki letniskowe Łódzkie
Agroturystyka Łódzkie
Kwatery prywatne Łódzkie
Apartamenty Łódzkie
Pensjonaty Łódzkie
Hotele Łódzkie
Ośrodki wypoczynkowe Łódzkie
Campingi pola namiotowe Łódzkie
wypożyczalnie sprzętu Łódzkie
czarter jachtów Łódzkie
imprezy integracyjne Łódzkie
śluby, wesela Łódzkie
Zamki, ruiny Łódzkie
Biesiady i turnieje rycerskie Łódzkie
kopalnie, jaskinie, podziemia Łódzkie
Wystawy, wydarzenia artystyczne Łódzkie
Lodziarnie Łódzkie
Zobacz profil klubowicza TintuLintu

Łęczyca - zamek królewski

dodał(a): TintuLintu
ostatnia aktualizacja 2013-09-17 16:26
Drukuj artykuł
W średniowieczu Łęczyca była ważnym ośrodkiem władzy książęcej i kasztelańskiej, a także jednym z ważniejszych miast na mapie Polski.

Początki Łęczycy sięgają VI wieku n.e., kiedy na terenie obecnej wsi Tum powstał gród łęczycki. Dziś to miejsce zwane jest Szwedzką Górką. Zadaniem grodu było zabezpieczanie i kontrolowanie przeprawy przez bagnistą dolinę Bzury, na ważnym szlaku handlowym wiodącym ze wschodu na zachód.
Znaczenie grodu wzrosło w okresie wczesnopiastowskim, gdy stał się stolicą jednej z dzielnic rozbitego Państwa Polskiego. Gród był siedzibą Zbigniewa - pierwszego syna Władysława Hermana. W 1107 roku został zdobyty i spalony przez przyrodniego brata Zbigniewa - Bolesława Krzywoustego. Po śmierci Krzywoustego gród łęczycki wraz z Ziemią Łęczycką ofiarowany został księżnej Salomei jako oprawa wdowia. Księżna zamieszkała tam wraz ze swymi nieletnimi dziećmi.
Gród funkcjonował do XIV wieku, lecz już w XII wieku zaczął tracić na znaczeniu, kiedy na lewym Brzegu Bzury zaczęła kształtować się otwarta osada targowa z kościołem św. Krzyża, młynem i karczmą.
Przed 1267 rokiem na północ od tej osady, nazywanej odtąd Starym Miastem, lokowano na prawie niemieckim obecną Łęczycę.

Do rozkwitu Łęczycy w zdecydowany sposób przyczynił się Kazimierz Wielki, który w drugiej połowie XIV wieku ufundował murowany zamek, połączony z murami miejskimi.

Zamek został wzniesiony prawdopodobnie w latach 1357 – 1370, po włączeniu Księstwa Łęczyckiego w granice Państwa Polskiego. Wtedy też otoczono całe miasto murami obronnymi. Zamek, włączony w ciąg miejskich obwarowań, zajmował południowo-wschodni narożnik i był od miasta oddzielony murami i fosą, zasilaną wodami Bzury.
Zamek wzniesiono na sztucznie usypanym kopcu, o wysokości 5 m ponad otaczającym terenem. Warownia otrzymała kształt zbliżony do prostokąta o lekko załamanych bokach, długości: 43 m, 44 m, 59 m i 66 m. Całkowita powierzchnia zamku wynosiła ok. 2600 m kw. i nigdy nie została powiększona.
Całe założenie obronne zbudowane zostało z gotyckiej cegły, na kamiennym fundamencie. Składało się ono z murów kurtynowych, domu mieszkalnego z częścią reprezentacyjną (tzw. Domu Starego), wieży bramnej i narożnej wieży, zwanej Szlachecką.
Mury kurtynowe w najwyższym miejscu osiągały wysokość ok. 10 m. Do zamku prowadził jeden wjazd od strony miasta, poprzez zwodzony most przerzucony przez fosę, wiodący do bramy w zachodnim murze warowni. Brama mieściła się w czworobocznej, dwukondygnacyjnej wieży bramnej. Poza bramą wjazdową, w wieży bramnej była również furtka, która umożliwiała zejście w stronę fosy. Pod przejazdem bramnym znajdowało się więzienie dla plebsu, a nad przejazdem – pomieszczenie dla straży z oknem w zachodniej ścianie.
W narożniku południowo-zachodnim wznosiła się potężna wieża, zbudowana na planie kwadratu o boku 10 m. Wieża do wysokości muru obwodowego (ok. 10 m) była kwadratowa, natomiast wyżej – ośmiokątna. Nie jest znana całkowita wysokość wieży, wiadomo natomiast, że posiadała ona trzykondygnacyjne piwnice, gdzie mieściło się więzienie dla dobrze urodzonych – stąd nazwa wieża Szlachecka. Jedyne wejście do wieży znajdowało się na poziomie ganku strażniczego na murach kurtynowych.
Południowo-wschodni narożnik dziedzińca zajmował tzw. Dom Stary, który składał się z dwukondygnacyjnej, podpiwniczonej wieży mieszkalnej oraz dwukondygnacyjnego budynku reprezentacyjnego. Wieża mieszkalna, zbudowana na planie kwadratu o boku 15 m, posiadała na każdej kondygnacji po trzy izby. Część reprezentacyjna mieściła wielką izbę, salę gotycką i zbrojownię. Część mieszkalna i reprezentacyjna połączone były jednokondygnacyjną wielką sienią o wymiarach 6 x 8 m i wysokości 4 m. Prawdopodobnie z drugiej kondygnacji Domu Starego było wejście na ganki strażnicze murów zamkowych i miejskich, po których można było się dostać do klasztoru dominikanów w północno-wschodnim narożniku miasta.
Na dziedzińcu zamkowym znajdowało się jeszcze kilka zabudowań drewnianych, które służyły do celów gospodarczych i służebnych.

W 1406 roku w wyniku zbrojnego najazdu wojsk krzyżackich, zostało zniszczone i spalone miasto oraz zamek. Zniszczenia nie były chyba zbyt duże, skoro już w 1409 roku Władysław Jagiełło właśnie do Łęczycy zwołał sejm, na którym podjęto decyzję o wojnie z Krzyżakami. Po zwycięskiej bitwie pod Grunwaldem, król osadził w więzieniu łęczyckiego zamku jeńców krzyżackich, oczekujących na wykup z niewoli.

W XV wieku kilkakrotnie odbywały się sejmy w Łęczycy: w 1420, 1426, 1448, 1454 oraz w 1462 roku. Po ustanowieniu dwuizbowego parlamentu w 1494 roku, zaprzestano zwoływania sejmu w Łęczycy.
Na łęczyckim zamku wielokrotnie przebywał Władysław Jagiełło, a także jego syn Kazimierz Jagiellończyk. Przez kilka lat mieszkała tu również żona Kazimierza Jagiellończyka – Elżbieta Rakuszanka wraz z synem Władysławem, przyszłym królem Czech i Węgier oraz innymi dziećmi. Na łęczyckim zamku w 1474 roku Kazimierz Jagiellończyk przyjął posłów bawarskich księcia Ludwika IX, proszących o rękę królewny Jadwigi dla jego syna Jerzego. W Łęczycy były przyjmowane poselstwa wołoskie, węgierskie, weneckie, śląskie i inne.

Łęczyca w 1518 roku została oddana przez Zygmunta Starego królowej Bonie Sforzy, jako posag ślubny.
W 1587 roku zawitał do Łęczycy również Zygmunt Waza, w drodze ze Szwecji do Krakowa, na swą koronację na króla Polski.

W drugiej połowie XV i pierwszej połowie XVI wieku miasto i warownię nawiedzały częste, wyniszczające pożary, w wyniku których zamek popadał w ruinę.

W latach 1563 – 1565 z inicjatywy kasztelana sieradzkiego, starosty łęczyckiego, podskarbiego królewskiego – Jana Lutomirskiego, odbudowano i rozbudowano zamek, który odtąd miał pełnić rolę nie tylko warowni, lecz także wygodnej rezydencji.

Wzniesiono wówczas trzykondygnacyjny, podpiwniczony Dom Nowy, usytuowany w północno-zachodnim narożniku obwarowań, obok wieży bramnej. Wieżę bramną wyremontowano, dobudowano jej jedną kondygnację, a od południa klatkę schodową. Dom Nowy wraz z wieżą bramną przykryto wspólnym dachem.
Przebudowano również Dom Stary. Zastąpiono wówczas gotyckie otwory okienne, większymi oknami w kamiennych obramieniach. Nadbudowano jedną kondygnację nad częścią mieszkalną i częścią reprezentacyjną. Wyremontowano wielką sień, a także założono jej ozdobne sklepienie. Dom Stary został przykryty nowym dachem.
Zadbano również o poprawę obronności zamku. Wyremontowano mury zamkowe, most zwodzony oraz nadbudowano i wzmocniono wieżę Szlachecką, którą przykryto nowym dachem i zwieńczono renesansową attyką. Szczyt murów nadbudowano gankiem strażniczym, poprawiając funkcje obronne i komunikacyjne warowni, ponieważ wszystkie budynki posiadały wejścia na ganek.

W połowie XVII wieku Łęczycę dotknęły kolejne klęski – był to pożar miasta oraz zaraza. W 1655 roku na osłabione miasto napadli Szwedzi pod dowództwem gen. Douglasa i pomimo dzielnej obrony, Łęczyca została zajęta przez wojska szwedzkie. Rok później armia koronna pod wodzą Jana Kazimierza zdobyła szturmem zamek i miasto, które mocno ucierpiały podczas tej akcji.
Na początku XVIII wieku, podczas III wojny północnej Szwedzi dokończyli dzieła zniszczenia i choć zamek był jeszcze potem częściowo użytkowany, to nieremontowany zamieniał się w ruinę.
W latach 70. XVIII wieku zabezpieczano jeszcze mury, lecz kiedy w 1788 roku zawaliła się wieża bramna, zaprzestano jakichkolwiek remontów.

Po rozbiorach Polski Łęczyca znalazła się w zaborze pruskim. Początkowo władze pruskie zamierzały ufortyfikować miasto, z wykorzystaniem odbudowanego zamku, lecz prędko zrezygnowały z tych planów.
W 1816 roku w zamku kwaterowało wojsko, które na resztkach części mieszkalnej Domu Starego postawiło skład amunicji, tzw. prochownię.
W 1841 roku zawaliła się górna część wieży szlacheckiej, a cegłę z wieży przeznaczono na budowę kamienic w mieście. W II połowie XIX wieku cały zamek służył już jako miejsce pozyskiwania budulca. Był to proceder na tak dużą skalę, że splajtowały lokalne cegielnie.
Pozostałości Domu Nowego przerobiono na kamienicę, a dolne jego partie użytkowano jako lodownię miejską.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, rozpoczęto porządkowanie dziedzińca oraz prace renowacyjne na zamku. W pozostałościach Domu Starego urządzono harcówkę i powołano muzeum.
Po II wojnie światowej w zamku nadal gospodarowali harcerze.
W latach 1964 – 1975 dokonano częściowej odbudowy warowni według projektu prof. Henryka Jaworowskiego. Dziś imponująco przedstawia się zachodnia część zamku z wysoką wieżą Szlachecką, zwieńczoną attyką i sklepioną murowaną iglicą oraz wieżą bramną połączoną we wspólny budynek z Domem Nowym. Wieżę bramną i wieżę Szlachecką łączy 10-metrowej wysokości mur obwodowy z wewnętrznym gankiem strażniczym na szczycie kurtyny. Gorzej przedstawia się pozostała część zamku z uszkodzonymi murami i XIX-wieczną prochownią przy wschodniej kurtynie.
W 2007 roku prof. Jaworowski opracował koncepcję dalszej odbudowy łęczyckiej warowni. Czy uda się zrealizować plany?...

Obecnie odbudowany Dom Nowy jest siedzibą Muzeum z bogatymi zbiorami archeologicznymi, etnograficznymi i z ogromną kolekcją figurek diabła Boruty.
Na dziedzińcu zamkowym, co roku w sierpniu, odbywają się popularne, Międzynarodowe Turnieje Rycerskie.

Rozwinięcia klubowiczów

dodaj rozwinięcie do artykułu
Dodaj rozwinięcie do artykułu

Galeria zdjęć Łęczyca - zamek królewski

pokaż całą galerię zdjęć
zamek królewski w Łęczycy - wieża Szlacheckazamek królewski w Łęczycy - wieża Szlacheckazamek królewski w Łęczycy - elewacja zachodniazamek królewski w Łęczycy - elewacja zachodniazamek królewski w Łęczycy - elewacja zachodniazamek królewski w Łęczycy - odbudowa południowo-wschodnich murów obwodowych zamkuzamek królewski w Łęczycy - schody w wieży Szlacheckiejzamek królewski w Łęczycy - sklepienie murowanej iglicy wieży Szlacheckiejzamek królewski w Łęczycy - wieża Szlachecka, poziom pod tarasem zewnętrznymzamek królewski w Łęczycy - wieża Szlachecka, poziom ganku strażniczego
Dodaj zdjęcie do galerii - podziel się wrażeniami z tego miejsca
Uwaga! Akceptowane formaty to jpg, gif, png
Plik zdjęcia

Opis do zdjęcia

Wasze komentarze

Łęczyca - zamek królewski

  • Kraina:Łódzkie
  • Miejscowość:Łęczyca
  • Okolica:łęczycki
  • Kategoria:Zamki, ruiny
  • Odwiedzin:1714
Jak oceniasz ten materiał:
0 18

Ciekawostki Łódzkie


Imprezy Łódzkie


Noclegi Łódzkie


W okolicy

© 2009-2019 Intour.pl - Wszelkie prawa zastrzeżone.
logo dotpay
Rozliczenia transakcji kartą kredytową i e-przelewem
przeprowadzane są za pośrednictwem Centrum Rozliczeniowego Dotpay
zamknij okno
Fotografia stanowi własność autora. Kopiowanie i rozpowszechnianie fotografii bez jego zgody jest zabronione.